“Die ochtend waren we bezig een pomp van 470 kg te verplaatsen. Maar plots kantelde de pomp. Een moment van onoplettendheid… Uit reflex stak ik mijn linkervoet naar voren om hem tegen te houden. Toen ik mijn schoen uittrok, zag ik dat mijn voet de vorm van een S had.”
In het ziekenhuis werden een aantal complexe breuken vastgesteld. Sommige botten waren zo ernstig beschadigd dat de arts zei dat de voet geamputeerd zou moeten worden: “Ik had het gevoel dat ik in een slechte film zat. Ik was wanhopig: ik loop halve marathons, heb twee honden en moet me kunnen verplaatsen om me vrij te voelen.” Toen begon de verdoving te werken en viel Joël in slaap. Toen hij wakker werd, zag hij tot zijn opluchting dat zijn voet er nog was: omdat de ingreep meteen had plaatsgevonden, kon de amputatie worden voorkomen. Maar er waren nog vijf andere operaties nodig om zijn voet definitief te redden.
Hij moest weer bij zijn ouders gaan wonen. Zijn moeder, die huisvrouw is, en zijn gepensioneerde vader zorgden 24 uur op 24 uur voor hem. “Het appartement moest worden aangepast zodat ik me in een rolstoel kon verplaatsen. Ik had dag en nacht hulp nodig. Drie maanden lang was ik aan bed gekluisterd. Ik kon amper lopen en slikte tot wel 25 pillen per dag. Wat tot dan toe vanzelfsprekend was, werd plotseling onmogelijk. Elke beweging was een strijd. Alles ging traag. Soms had ik een uur nodig om een kopje koffie te zetten. Ik voelde me net een oude man.”
“Ik heb geleerd het leven in een nieuw licht te zien. Dingen die vanzelfsprekend leken, zoals gezond zijn, boodschappen doen of kunnen werken, hebben een nieuwe betekenis gekregen. Het zijn dingen waar je normaal gesproken niet bij stilstaat. Pas als je ze kwijt bent, besef je wat je had.”
In het revalidatiecentrum, waar hij elke dag moest trainen om weer te leren staan, ontmoette hij mensen die nog ergere dingen hadden meegemaakt en die toch hun levenslust hadden teruggevonden: “Dat heeft me kracht gegeven.” Maar net toen hij dacht dat het ergste achter de rug was, bleek uit een controleröntgenfoto dat zijn voet opnieuw gebroken was. Hij moest opnieuw geopereerd worden. En de hele cirkel van operaties en revalideren begon opnieuw.
Tijdens zijn herstel kon hij gelukkig rekenen op de steun van zijn familie, zijn partner en zijn werkgever: “Je functie blijft vrij, hoelang je herstel ook duurt. We hebben je nodig, als specialist en als persoon.” De terugkeer naar het werk verliep geleidelijk: eerst op 50%, daarna met een verhoging van 10% per maand. Niemand heeft druk op hem gelegd. Na vijf maanden werkte hij weer 100%.
Het ongeluk heeft zijn leven op zijn kop gezet, ook mentaal. Als hij terugdenkt aan wat er is gebeurd, denkt hij niet alleen aan het ongeluk zelf, maar ook aan de lessen die hij eruit heeft kunnen trekken: geduldig en dankbaar zijn, en alle steun appreciëren.
