Werken op hoogte is risicovol. Valpartijen vanop hoogte leiden vaak tot ernstige of dodelijke ongevallen.

Wat is werken op hoogte?

In het algemeen kan worden gesteld dat werken op hoogte alle werkzaamheden omvat waarbij er een risico is op een val met een hoogteverschil (vanop op een hoogte of in de diepte). Voorbeelden zijn werken op daken, silo's, werkplatformen, tanks, podia, gaanderijen, havenkades, bouwputten, ladders, steigers, enz. 

De wetgeving geeft geen precieze omschrijving van wat werken op hoogte is. Wel staat vermeld dat voor elke situatie waarbij werknemers blootgesteld zijn aan een val van meer dan 2 m vanop werk- en loopvlakken het voorzien van een collectieve bescherming verplicht is (codex, bijlage IX.1-2).

Hoe risico's door werken op hoogte aanpakken?

Werken op hoogte vergt steeds een grondige risicoanalyse en het uitwerken van maatregelen op basis van de preventiehiërarchie. Werken op hoogte vermijden door te kiezen voor alternatieve werkmethoden is de beste oplossing. Als dat niet kan, moet op basis van de resultaten van de risicoanalyse, een keuze moet gemaakt worden voor gepaste preventiemaatregelen (collectieve beschermingsmiddelen, bv. leuning aanbrengen en veilige arbeidsmiddelen bv. steigers, hoogwerkers). Pas in laatste instantie en als het risico onvoldoende onder controle is door het nemen van andere maatregelen, mag er gekozen worden voor persoonlijke beschermingsmiddelen (valbescherming). 

Wetgeving werken op hoogte

Over werken op hoogte zijn er verscheidene regelgevende bepalingen. De belangrijkste zijn samengebracht in de Codex, Boek IV Arbeidsmiddelen, Titel 5  Arbeidsmiddelen voor tijdelijke werkzaamheden op hoogte. Er zijn enerzijds bepalingen die gelden voor alle arbeidsmiddelen voor het werken op hoogte en anderzijds bepalingen voor drie specifieke groepen:

  • ladders, trapladders en platformladders;
  • steigers;
  • toegangs- en positioneringstechnieken met touwen.